 |
معرفی: |
- دو شعر از علیرضا آدمبکان
18 بهمن 1386 ( شعر فارسی )
همهی اینها میروند/ همهی یادها میشوند/ یادی در آغوش شده/ و فرو میروند/ فرو در موجی، بر ساحلی، به تهیگاه یک صدف، بر مجهولی یک بودن./ هرچه باشد، این خاک؛/ خاک «پرشین» است!/ و نعشها در آن/ به تضاعف زندگی میکنند./ نوای بودنها/ در کرنای دروغها/ در بکری چشمها/ نالهی یادها را به یاد میآورند/ آری حتا تو، ای «فوک» خاکستری/ افتاده به ساحل...
