 |
معرفی: |
- شعری از کورش اديم
19 تیر 1386 ( شعر فارسی )
مرد بسیار/ بسیار بیمار/ اتاق/ وین سقف قاطع/ و پروانه بر بیگاه تنهاییام شمع میشود/ که سوختم!/ آه سوختم/ ز شعلهی شهامتم از اشرار این و آن/ و پروانه!/ بر بیگاه تنهاییام/ و روان/ در روان/ پران/ میپرد/ میچروکد و میچرخد/ میچرخد به دور شمع که پروانه است/ که پروانه بود!... - انسان
15 آذر 1385 ( شعر فارسی )
انسان! / انسان اینک / مجذوب اینچنین جرمی نجیب / کجاست مهر مبهوتت که در دیده بود؟ / گاهی که عبورت بود و / دل میربود. / انسان! / اینسان مصدوم صاعقهی دانستن / عطر وجدانت کو؟ / که به قامت، کوه را نمیشنید. / احشاء این جبروت غمانگیز، / به گند میگراید، / گور میخورد / چیست آن که / گریبان این گرگ گریان را میدرد؟... - شعری از کورش ادیم
25 آبان 1385 ( شعر فارسی )
صدای مرا ببین! / که چگونه میشنود / دوردست دهان تو را / نجوای جهود و / جریان جسم شورانگیز این مدهوش / در سیال یاد مفقود تو / میخواهمت که بخوانم / به قرائتی ایمانسوز / به خوانشی / خراموار و خراب...
