پايگاه ادبی، هنری خزه، نسخه‌ی قابل چاپ
www.khazzeh.com
----------------------------------------------


اسطوره‌ها، آه...

ابراهيم احمد


لکن اين ماندن را
                      شاعر!
                              چگونه تفسير می‌کنی؟
                              خود را چگونه تعبير می‌کنی؟
اين‌جا مگر اسطوره‌ای می‌بينی؟
                                      که در خواب
                                     سنگی به شهر اساطير پرت کنی؟
با خود
        در اتاقک دربسته
                   شايد که بتوانی
                      شعری از فردوسی را، به زمزمه بخوانی
و شاه محمود را
                کمی تا قسمتی تحقير کنی
                                       (اگر مست بوی اياز است، چه باک!)
و رستم را
              تکبير کنی.
                          اگرکه کاتبان محترم و محترمه
                     او را به جرم مستی مدام
                                               خط نزده باشند
                                               و افراسياب را به جای او
                                                     ننشانده باشند

اين‌جا گمان کنم:
                     (اگر به ارتداد و ديوانگی
                                            منسوبم نفرماييد!)
در خيال هم، ديگر
                  اسطوره‌ای نمی‌رويد
                                 هرچيز روييدنی
                                        نياز به زمين مناسب و زمينه‌ای سبز دارد
                                                                               با معذرت!