پايگاه ادبی، هنری خزه، نسخه‌ی قابل چاپ
www.khazzeh.com
----------------------------------------------


دو شعر از عليرضا حسين‌آبادی

عليرضا حسين‌آبادی
alireza2004_h@yahoo.co.uk
http://hoseinabadi.persianblog.com


« تا انتهای خلاء »

من،
از قفای شهر
از غنای شب آمده‌ام.
از کابوس فرصت‌های لاابالی
گريه‌های مغموم باران
از نفس‌های حرام باد.

آمده‌ام،
از عادت عصيان سکوت
بی اعتمادی مردمکان مضطرب
از لبه‌های تاريک آشفتگی.

من،
ظلمات خلاء
خراش احساس‌های بی‌تپش
خراج دريچه‌های سايه شده‌ام؛
             با اميدهای نخ‌نمای خروس‌خوان،
تا نگاه‌های بی‌حدقه
            در تعليق لنگر گاهی
                             گم شوند.




« تا فصل مه »

از مهر پاييز
تا بهار سال بعد،
جوش بهار را بگذار و برو.
تا ناخونک‌های جوش دلم
                          پيش برو
                            گسل تابستان و زمستان آن‌جاست.
تا فصل مه
       خيس می‌شوم
             در دره‌ای دور
                     به شعاع قيچی.
در خوابی ـ شايد
تالاب تکرار نام‌ها؛
نمی‌دانم!
       تنها نام تو نبود
                  «نام برزخی‌ات».
بيا با جنون برگرديم؛
گرداب، دشواری آينه
خوب است
         سنگ آخر گورم را
                      تو بگذاری.