پايگاه ادبی، هنری خزه، نسخه‌ی قابل چاپ
www.khazzeh.com
----------------------------------------------


آلبوم

صادق عسکری
Sadegh.askari@Gmail.com
http://Surrealist.blogfa.com

سی. دِی لوئیز (۱۹۷۲- ١٩۰۴)
نویسنده، منتقد و ملک‌الشعرا‌‌ی ایرلندی و تحصیل‌کرده‌ی دانشگاه آکسفورد است. اولین مجموعه‌ی اشعارش «از پر تا فولاد» نام داشت و پس از آن مجموعه‌های دیگری با نام‌های «کوهستان سحرآمیز» و «زمان رقص» را سرود که در آن‌ها تضاد میان سیاست‌های مارکسیم و ایده‌آل‌گرایی رمانتیک را به چالش می‌کشاند. از مهم‌ترین کارهای او می‌توان به ترجمه‌ی آثار ویرژیل و اهتمام در گسترش رمان پلیسی در انگلستان اشاره کرد.

شعر آلبوم اولین اثر از اوست که به فارسی ترجمه شده است و مترجم قصد دارد در آینده مجموعه‌ای کامل از آثار او را ترجمه نماید.

****

« Album » C. Day Lewis I see you, a child in a garden sheltered for buds and playtime. Listening as if beguiled By a fancy beyond your years and the flowering maytime. The print is faded: soon there will be No trace of that pose enthralling, Nor visible echo of my voice distantly calling 'Wait! Wait for me!' Then I turn de page To a girl who stands like a questioning iris By the waterside, at an age That asks every mirror to tell wad the heart's desire is The answer she finds in that oracle stream Only time could affirm or disapprove, Yet I wish I was there to venture a warning,’ Love Is not what you dream.' Next you appear as if garlands of wild felicity crowned you- Courted, caressed, you wear like immortelles the lovers and friends around you. 'They will not last you, rain or shine, They are but straws and shadows,' I cry:' Give not to those charming desperadoes What was made to be mine.' One picture is missing- The last. It would show me a tree stripped bare by intemperate gales, her amazing Noonday of blossom spoilt which promised so fair. Yet scanning those scenes at your heyday taken, I tremble, as one who must view In the crystal a doom he could never deflect- yes, I too Am fruitlessly shaken. I close the book; but the past slides out of its leaves to haunt me And it seems, wherever I look, Phantoms of irreclaimable happiness taunt me. Then I see her, petalled in new-blown hours, Beside me- 'All you love most there Has blossomed again,’ she murmurs, 'all that you missed there Has grown to b yours...”

« آلبوم »

تو را می‌بینم،
کودکی
در بوستانی که مأمنی‌ست برای غنچه‌ها
و گاهِ بازی.
گوش سپرده‌ای
انگار که جادو شده باشی،
با خیالِ سال‌های بعد
و دوران پرشورِ جوانی
آنچه در عکس است محو خواهد شد.
به زودی نشانی نخواهد ماند
از حالتِ ایستادنت حتا
و نیز اثری از صدای من
که از فراسوی فریاد می‌زند:
«صبر کن، صبر کن تا من هم بیایم».

آلبوم را ورق می‌زنم
دخترکی را می‌بینم
ایستاده بر کنار آب
با قامتی همچون زنبق
که در برابر هر آینه می‌ایستد
تا تمنای دلِ خویش با او بازگوید.
اما تنها گذشتِ زمان اثبات خواهد کرد
آنچه را که آینه‌ها از آن خبر می‌دهند.
با این همه دلم می‌خواهد آن‌جا باشم،
تا به دخترک هشدار دهم:
«آنچه باید آرزو کرد؛ عشق نیست».

در عکس بعدی
ایستاده‌ای با تاجی از گل‌ها بر سرت
به سانِ تاج سعادتی
در آن هنگام که
تو را به مانند ملکه‌ای در میان گرفته‌اند
دوستان و دلباختگانت.
عشق و علاقه‌ی همه‌شان را
در خوشبختی یا سیه‌روزی
دوام و سودی نخواهد بود
جز سایه‌ای پوچ و توخالی...
فریاد می‌زنم:
«آنچه را از آنِ من است
به آن خیانت‌پیشگانِ ظاهرفریب مسپارید».

جای آخرین عکس خالی‌ست
شاید عکس درختی باشد
عریان‌شده در کمند تندباد‌ها
در حالی‌که
طلوع لطیفِ شکوفایی که
نویدش را داده بودند،
سرنوشتی جز تباهی
نصیبش نشد.
تماشای این عکس‌ها
گرفته‌شده در اوج جوانی‌
مرا می‌خشکاند، می‌لرزاند.
درست به‌مانند کسی که
هیچ‌گاه نتوانست منحرف سازد
منشور چندضلعی سرنوشتش را؛
آری؛
من هم همان درختِ عریانم
که با هر تندبادی می‌لرزد.

آلبوم را می‌بندم.
گذشته اما در ذهنم
به مانند تصاویری نقش می‌بندد.
و به نظر می‌رسد
هربار که آلبوم را ورق بزنم
اوهام بازنیافتنی جوانی
مرا به سخره خواهند گرفت.
دخترک را می‌بینم
بسان گل تازه‌شکفته
زمزمه می‌کند:
«تمام آنچه به آن عشق می‌ورزی
دوباره این‌جا شکوفا خواهند شد»؛
«تمام آنچه از دست داده‌ای،
دوباره این‌جا به تو باز خواهد گشت».