ماریا پاولیکوفسکا ـ یاسنوژفسکا
شاعر زن لهستانی (1891-1945)
ترجمه: ایوُنا نویسکا، علیرضا دولتشاهی
« انتحار بلوطبن »
بلوطبن معتکفی
که گرداگرد خویش را به تحقیر مینگریست و
اویی که مردمان دیده بود و زندگی را میشناخت،
آذرخشی را به ناگاه از آسمان فرو کشید و
همچون خنجری
به سینهی خویش نشاند.
« عشق »
دیگر ماهیست که تو را ندیدهام
و رنگ پریدهترم، تنها
و شاید، خوابآلودهتر و خاموشتر
گویی به هوا نیز میتوان زیست.
« عشق »
پیوسته میاندیشی
پنجره را مینگری
و غم در چشمخانهی توست
تو که مرا بیشتر از زندگی دوست داری؟
پارسال خودت گفتی
«...»
میخندی
در خندهات، خندهای نیست
آسمان را مینگری
به تندیسهای ابرها
و من آسمان و جهانم، مگر نه؟
پارسال خودت گفتی...
« برگها »
تابستانی بیرنگ و خسته
بر باد میرود برگ زرین
فرو افتاده دستان افراها
و دستان من نیز