با هميشه‌ی خاطرات کودکی
دندان‌های مصنوعی‌اش را
جا می‌گذارد
مادربزرگ
لب‌هايش روی مفاتيح کوچکی
که خاک‌آلود
صدای
الغوث، الغوث...
از لای دندان‌ها
و من
که کودکی‌هايم را
روی کدام تاقچه‌ای..
جا گذاشته‌ام
دندان‌ها را
يکی
يکی
از پشت شيشه‌ی ليوان
می‌شمارم
الغوث....،
   الغوث....،
      الغوث......

  29 آذر 1384    ||    ( شعر فارسی )    ||    نظر خوانندگان ( 2 )    ||    بالای صفحه

نظر خوانندگان:

نام:


آدرس ای‌میل:


آدرس سایت شخصی:



نظر شما:


لطفاً آن‌چه را که در تصویر پایین می‌بینید وارد کنید.
(کد امنیتی برای جلوگیری از اسپم)