جهان شعر
مقالستان جهان انديشه جهان داستان
متون کهن
مقالستان
طنز
معرفی و نقد کتاب
انديشه
گفت‌وگو
معرفی نويسنده
شعر فارسی
شعر ترجمه
نقد شعر
داستان فارسی
داستان ترجمه
نقد داستان

سه شعر از ناهيد سرشگی (طارا)

ناهيد سرشگی
story503_p@yahoo.com
آثار ديگری از اين نويسنده


« ۷ »

تازه اول عصر بود
هرچه دست‌هایم را می‌کشیدم
        دستم به جایی نمی‌رسید
                         نمی‌رسید
                         به عکسی که در آینه
                         تو بودی و سیلی که آمد و برد
برد به خواب آخرین دقایق خرداد ماه
                               که من و تو
تازه اول عصر بود

نشسته بودیم روبه‌روی هم
با دو انگشتی
که تازه هفت    شده بود
          هفت‌سالگی را نمی‌گویم
               عکسی که در آینه‌ام نشست
                                       می‌گوید:
این سیلاب از کجا آمده بود؟
که دست‌های‌مان
                  حتا!
     به عکس‌های خیس‌مان هم
                               نمی‌رسید
عصر بود
ساعت برای هفت‌شدن
                     کم آورده بود!


۲۶ خرداد ۸۵




« هیس! »

می‌گوید: بخواب
           هيس
           سر و صدا نکن اين‌قدر
چراغ‌های خانه را خاموش کن
                       يکی پس از ديگری

می‌گويم:
خوابم      نمی‌رود
خواب      نمی‌رود چشمانی
که اندوه زمان را روی دوشش
                      و کبودی زخمه‌های اين تار
                                  زير چشمانش

می‌گويد:
ای شب تار! به زور نچسب به روز
آن‌قدر که فکر می‌کنی
        دل‌چسب نيست
             اين روزها
           و اين زندگی

بيا خودم خوابت کنم ليلی
                         لالايی بلدم
     مجنون‌تر از خودم نبوده کسی
                                   تار را از گيسوانم
                                   تار به تار
                                   بردار و بزن!

صورتم را برمی‌گردانم
    می‌ايستم مقابل باد
                     در اين تابوت که مجلس بزم
                                   و هر چه بادا باد
                                   اول رزم تو با من!
                                   بعد     بخواب
                                            هيس!

سرنوشت / ملافه را پس می‌زند
     بلند می‌شود از جا
     نگاه می‌کند به من!


۱۵ اسفند ۸۴




« عاشقانه‌ها »

دیگر عاشقانه‌ای نخواهم
        دیگر نخواهم سرود
                            بعد از تو!
                            بطری را به آب انداختم

تولدت مبارک اردیبهشت!
امروز هشتم بهمن
          با تو گرم گرفت
           و گرم شد زیر نوشته‌هایم
                             که امضا کنم: برای تو
                                              برای باغچه‌ات!
                                                و تنگ بلور
که با ماهی قرمز گرم می‌گرفت
                      و اقاقیا     با عطر تو
                      و عاشقانه‌های بعد تو
                               پست می‌کنم نامه‌هایم را
                               در بطری سربسته‌ای
                               که حرف‌های سربسته را به دریا می‌رساند

نوشته‌ام: وطن!
نقشه‌ای نمانده که به جغرافیای جهان اضافه کنم
          مگر پرچم کوچک تو
که در سازمان ملل تنم به ثبت رسانده‌ای.


۶ اردیبهشت ۸۵

نسخه‌ی قابل چاپ   11 مرداد 1385    ||    ( شعر فارسی )    ||    نظر خوانندگان ( 2 )    ||    بالای صفحه




نظر خوانندگان:


فری  [www|@ ] :   (پنجشنبه، 12 مرداد 1385، ساعت 23:02)

بر عکس این که شما نقاش هستید تصاویر در شعرهای شما کم رنگ وسطحی به چشم می خورند و حتا در بعضی موارد این قدر مستقیم هستند که نگاه شاعرانه را مخدوش می کند
و موفق باشید


حسين شيرزادي  [ www|@ ] :   (جمعه، 27 مرداد 1385، ساعت 00:25)

زيبا تاريك زيبا سرد زيبا ترس زيبا غم زيبا زيبا زيبا بود .
لذت بردم





زیر چتر شیطان
صورتک‌های تسلیم
پاره‌های ممنوع
خانه به سيلاب