جهان داستان
مقالستان جهان انديشه جهان شعر
متون کهن
مقالستان
طنز
معرفی و نقد کتاب
انديشه
گفت‌وگو
معرفی نويسنده
شعر فارسی
شعر ترجمه
نقد شعر
داستان فارسی
داستان ترجمه
نقد داستان

سقف

درنا نيری
dehgan_1349@yahoo.com
آثار ديگری از اين نويسنده


سه کنج دیوار اتاق نشسته‌ام. پشت به دیوار داده، زانوهام را در بغل گرفته‌ام. فریاد می‌زنم: «بذارین بسوزه»
سقف روی سرم سنگینی می‌کند. بخاری گازی میان شعله‌ها می‌سوزد. دود همه‌جا را گرفته است. همه سعی می‌کنند آتش را خاموش کنند تا به رختخواب نرسد. رختخوابی که بیست سال روی آن می‌خوابیدم. دود در گلویم می‌پیچد. فریادم با سرفه‌ها خفه می‌شود.

جمعه است. آره جمعه. هر چند فرقی نمی‌کند. کم مانده، دود و گرد و خاک خفه‌ام کند. همهمه گوشم را پر کرده است. چه اتفاقی افتاد؟ باید سقف خراب شده باشد. روی سر من که خراب نشد. روی سر او هم خراب نشد. لابه‌لای غبار تلاش می‌کند آتش را خاموش کند. لخت است. مثل هر شب لخت خوابیده بود. نگاهم می‌کند. سیاهی پنجه‌های روی سینه‌اش، با سیاهی دود، پخش شده روی تنش. کاش آن پنجه‌های وسط سینه‌اش در آتش می‌سوخت. بار اول صبح روز بعد از عروسی‌مان دیدم. از حمام که بیرون آمد. درست وسط جناق سینه‌اش چسبیده بود. گفت: «ماه‌گرفتگیه.»

شب‌ها روی سینه‌ام می‌افتادند و قلبم را زخم می‌زدند. انگار آن‌جا بودند تا من رنج ببرم. ماه‌گرفتگی. مادرش هم همین را گفت. ولی سیاه‌تر از ماه‌گرفتگی بود. خالکوبی هم نبود. شب عروسی ندیدم. چشم‌هام را بسته بودم. از سر شب تا خود صبح پلک‌هام را باز نکردم.

اما آتش را کی روشن کرد؟ حتماً نامه‌ی سردفتر. باید خاکستر شده باشد. دود نمی‌گذارد چیزی ببینم. چه قدر سر و صدا می‌کنند. دود همه جا را گرفته است. آن را نمی‌بینم. نامه‌ی سردفتر را دیشب قبل از خواب روی بخاری گذاشتم. پاکت زرد چروکیده.

بابا نامه را داد دستم. پشت پاکت نوشته بودند، دفترخانه‌ی شماره‌ی ۱۳. زنگ زدم به دفترخانه و هرچه فحش از دهنم در آمد به سردفتر گفتم. از مادرش تا خواهرش تا جد و آبادش. ولی او گفت: «کاری نمی‌توانم بکنم. رجوع کرده.»
«رجوع کرده یعنی چه؟»
«باید برگردی.»
باید... باید باهاش زندگی کنم؟ زیر یک سقف. مگر من خواستم زنش باشم. سه سال چه بدبختی‌ای کشیدم تا طلاقم داد. فریاد زدم:
«کجا برگردم؟ من ازش بدم می‌آد.»

از آن پنجه‌های وسط سینه‌اش بیزار بودم. می‌سوختم از آن لبخندش وقتی در مورد پنجه‌ها جواب سربالا می‌داد. برای چه باید باهاش زندگی کنم. حتی حاضر نبود آن پنجه‌ها را از من مخفی کند. شب‌ها لخت می‌خوابید. کسی فریادم را نمی‌شنود. صدایم در دود تیره می‌پیچد و بالا می‌رود. «بذارین بسوزه»

تازه طلاق گرفته بودم.
«جوونید. زندگی بالا و پایین داره. بچه‌دار بشید خوب می‌شه.»
همه دست به دست هم دادند و ما را دوباره زیر یک سقف بردند. مثل وقتی که خودشان بریدند و دوختند و تنم کردند. لباس سفید که دانه‌های مرواید دور یقه‌اش برق می‌زد، مثل اشک‌های من که از گونه‌ام چکیدند و در حرف‌های مادرم گم شدند: «خوشبخت می‌شی. دوست داره.»
«ازش می‌ترسم مامان. از نگاه خیره‌اَش می‌ترسم.»
گلویم خشک شده بود. زبانم تلخ بود، مثل وقتی که کنار تنه‌ی درخت پاییز زده، زل زده بودم به مادرم که خاک را مشت می‌کرد، در هوا می‌پراند و می‌گفت: «جواب بچه‌هاتو چی بدم.»
خاک در گلویم نشسته بود. گوشه‌ی روسری مشکی‌ام را در دهان می‌جویدم و هرکس از کنارم رد می‌شد، دستی به سرم می‌کشید.

مات مانده‌ام به بخاری گازی که در آتش می‌سوزد. آتش از پرده‌ها بالا می‌رود. کسی دستم را می‌گیرد. از اتاق می‌کشدم بیرون. روی پله‌ها می‌نشینم. سرما زیر پوستم می‌رود. ماشین آتش‌نشانی در گوشم جیغ می‌کشد. مثل جیغ لولاها، مثل جیغ بچه‌ها، هر دو با هم آمدند. بی‌خبر. همه چیز را به هم ریختند. راضی شده بود، دوباره طلاقم بدهد. آمدند و خیال رفتن هم نداشتند. همه چیز خوردم، از جوشانده‌ی پوست پیاز تا آب زرشک ترش. کپسول پر از گاز را از همین پله‌ها بالا و پایین بردم. کپسول را از دستم گرفت. صدای سیلی‌اَش در راه‌پله‌ها پیچید: «مگه دیوونه شدی.»
مادرم ابروهاش را در هم کشید. «بچه چفت و بست زندگیه. مثل لولاها.»
مدام با روغن‌چکان لولاها را خیس روغن می‌کردم تا صدا نکنند. آرام که می‌شدند دیگر ته دلم را چنگ نمی‌زدند.
جیغ‌شان، بیست سال در این زندگی به گوشم می‌پیچید. کدام زندگی؟ چندش من، از او یا شک او از این که کس دیگری را دوست دارم. هزار نقشه کشیدم. هر بار که به بچه‌ها رسیدم، گفتم باید بزرگ بشن. تحمّل نمی‌کردم چه می‌کردم؟ بیست سال! یعنی چند روز؟

دندان‌هام به هم می‌خورد. سرما زیر پوستم پخش می‌شود. می‌لرزم. نمی‌توانم حساب کنم. بیست سال، شب‌ها تو بغل کسی خوابیدم که از او طلاق گرفته بودم. بی‌شرمی‌ست. طلاق گرفته بودم. به خاطر پنجه‌ها!؟ می‌گفت:«پدرش هم داشته و پدربزرگش.»
خدا را شکر، بچه‌های من دختر بودند. دیشب آن‌ها را فرستادم خانه‌ی مادرم. همدم خوبی برای او می‌شدند. نقشه‌ام حرف نداشت. تو بغل هم روی همان رختخواب می‌سوختیم. یا سقف روی سرمان می‌افتاد و مغزهامان یکی می‌شد. عاشقانه، همان‌طور که او می‌گفت عاشق من است. از فشار سقف، پنجه‌های روی سینه‌اش در سینه‌ام فرو می‌رفت و از آن سوی تنم بیرون می‌زد.

زنی لیوان آبی به دستم می‌دهد. صدای آژیر قطع شده است. نور قرمز روی صورت زن کش می‌آید و می‌گذرد. «ناراحت نباش. همه چیز درست می‌شه. همه کمک می‌کنن.»
همه کمک می‌کنند. دوباره مرا زیر یک سقف می‌برد و تو بغلش می‌گیرد. بچه‌ها را هم از خانه‌ی مادرم زیر همان سقف می‌آورد. پنجه‌ها باز روی سینه‌ام می‌افتند و به قلبم زخم می‌کشند.
چرا به من نگفته بود؟ می‌گفت: «گفتنی نبوده.»
راست می‌گفت. قبل از دیدن پنجه‌ها هم از او متنفر بودم.

دود دهانه‌ی در را پر کرده است. میان درگاه می‌ایستم. رختخواب زیر لکه‌های جای پا و دود پهن است. همان رختخوابی که بیست سال روی آن به من تجاوز می‌کرد. دود از لاشه بخاری نیم‌سوخته بالا می‌رود. از نامه‌ی سردفتر خبری نیست. سقف روی سرم سنگینی می‌کند. باید شلنگ را بیش‌تر می‌بریدم. این‌بار شلنگ را بیش‌تر می‌برم.

نسخه‌ی قابل چاپ   12 اسفند 1387    ||    ( داستان فارسی )    ||    نظر خوانندگان ( 4 )    ||    بالای صفحه




نظر خوانندگان:


علي اكبر كرماني  [ www|@ ] :   (پنجشنبه، 15 اسفند 1387، ساعت 07:51)

سلام. داستان خوبي است. اما بايد بگويم كه مي‌توانست با رعايت ايجاز و بازبيني بيشتر، داستان بي‌عيب و نقصي شود. ببخشيد كه رك و راست گفتم. ياحق


علی رضایی  [www|@ ] :   (یکشنبه، 18 اسفند 1387، ساعت 19:54)

سلام
داستانتان را خواندم. دو یا سه بار. به نظر می آید برای ریتم و قالب آن بیشتر زحمت کشیده اید تا کلیّت کار. در واقعیت بیرونی باور کردنی نیست که زنی بعد از بیست سال تحمل سختی ها تن به خودکشی ودیگر کشی بدهد. ولی شما با فضایی که به کمک لحن و زبان داستان ساخته اید آن را به خواننده باورآنده¬اید.
فضا سازی و لحن و زبان در "سقف" در خدمت داستان است. لحنِ ضربه زننده با استفاده از کلمات ساده در شروع داستان، ذهن خواننده را باز و آماده ی پذیرش بقیه ی ماجراها می کند. دود، گرد و خاک، زبانه¬های آتش فضایی است که با آشفتگی درونی زن مچ شده است.
اما پرداختن به نماد و نماد سازی در داستان شما. سیاهی پنجه¬ها که نماد انزجار زن از همسرش است، با لکه هایی که روی رختخواب افتاده، در آمیختن سیاهی دود با سیاهی پنجه ها روی تن مرد و هماهنگی با جای پاها و لکه¬ها روی رختخواب همه و همه نشان قلب زخم خورده¬ی زن است. سقف که نماد زندگی مشترک شده و لولا¬ها، مروارید های دور یقه، همه و همه در هم تنیده¬اند و ساختمان داستان را بافته اند. طوری زنجیروار در هم فرو رفته اند که از هم جدایشان نمی توان کرد.
پایان بندی اثر در یک جمله تمام می شود. حلقه ی آخری است که در حلقه¬ی اول می افتد و داستان را کامل می کند.
جدا از همه ی این خواننده بعد از تمام شدن داستان قبل از فکر کردن به هر چیز دیگر لذت خواندن یک داستان را در ذهنش حس می کند.
کاش بیشتر در انتخاب کلمات دقت می کردید تا هر کلمه دقیقاً در راستای خطی باشد که به محض ادا کردن در ذهن ایجاد می شود. نثر گاهی از آن یک دستی مطلوب بیرون می آید که از چشم خواننده پنهان نمی¬ماند.


ehsan  [www|@ ] :   (چهارشنبه، 26 فروردین 1388، ساعت 01:29)

سلام
خسته که نیستید حتما ادم از زاده دست خود خسته نمیشود درد دارد اما خسته نمیشود انزجار زن هم مثل همین است درد زن زیبا بود پنجه استثمار مرد سینه زن را میدرد شک ندارم زن در صدد قتل پنجه هاست خوشم امد زنانه بود برخواسته از احساس غریب زن فقط اگر نقد کلی تری میخواهید مرد را پررنگ تر کنید بپزید تا ما درد زن را باور کنیم امیدوارم از شما بیشتر بخوانم
احسان


اتابک  [www|@ ] :   (یکشنبه، 30 فروردین 1388، ساعت 02:49)

در کل خوب بود...
البته بدون احتساب فضاسازی ضعیف !!!
غلظت انزجار در حد دیگر کشی + حود کشی کافی نیست...
ادامه بدین !!!





زیر چتر شیطان
صورتک‌های تسلیم
پاره‌های ممنوع
خانه به سيلاب