این نه الوداع و نه آه و ناله است و نه خداحافظی است و نه دردی که دوا ندارد و با این نوشتن جستجویی نکرده‌ایم تا درمان شویم. این نوشته حکم سرآغازی دارد که واژگان «خ» و «ز» خزه را استحاله می‌کند در برزخ و خبر از غیب نیست. خبر از ساز و کار تازه‌ای ست که اصحاب برزخ، در نبود سردبیر دیرپای خسته، محمد ایوبی، انجام داده‌اند و با اهالی فروغ اینترنتی به برزخ رفته‌اند.

این‌ها یعنی، از این به بعد به همین آدرس که بیایی با خزه و احوالات صحابی و نویسنده‌های آن روبه‌رو نمی‌شوی. خزه دارد می‌رود به بخش ماندگار برزخ. یعنی همان آرشیو خودمان. اما این آرشیو زنده است و تویی که نوشته‌ات را این چند ساله منتشر کرده‌ایم، می‌توانی آن گوشه، سمت راست صفحه‌ی آغازین برزخ بروی سراغش. و برزخی‌ها را همان خزه‌ای‌ها بدان و محرم بدار. مشی‌مان در «برزخ مگ دات کام» همان خواهد بود که این‌جا بوده است. و در سایت پایگاه اینترنتی خواهر خوانده‌ی «فروغ» هم دنبال می‌شد. در نتیجه برزخ را می‌توان عصاره‌ی تجربیات این دو پایگاه اینترنتی دانست. و خطاهایی که در تار و پود هر دو پایگاه - مخصوصأ خزه - رخ داده بود و چاره‌ای هم نبود دیگر تکرار نمی‌شود. این قول ما مردانه است و دستمان بلند به همکاری. پس به جای الوداع الوداع، باید گفت الرحیل الرحیل، که کاروان خزه به منزل رسید و بار به برزخ سپرد. برزخ همان جایی است که همه‌ی مردگان بزرگ، هم‌چون محمد ایوبی ما و رفتگان شما، به آن‌جا می‌کوچند و چون نه زمینی است و نه آسمانی، ما هم همراهی‌شان می‌کنیم و دیار دیدارهای تازه هم خواهد بود. پس دیدار در برزخ.

  9 اردیبهشت 1389    ||    ( نگاه )    ||    نظر خوانندگان ( 2 )    ||    بالای صفحه

نظر خوانندگان: